nerzack, Η ζωγραφιά

Σχολιάστε

fragments-0016

Φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός / http://lukasvasilikos.com/

Όταν με διώχνεις με ζητάς
κι όταν με θες με διώχνεις
κι όσο κοντά σου με τραβάς
τόσο μακριά με σπρώχνεις.

Στη μνήμη μου μια ζωγραφιά
αχνή, ξεθωριασμένη
μια ασχημάτιστη μορφή
να κλείσει περιμένει.

Σκύψε λιγάκι πάνω μου
και διώξε τη θολούρα
το πρόσωπό σου να γευτώ
να σβήσω τη μουτζούρα.

πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ

nerzack, Μονάχα

2 Σχόλια

Ποιο να’ναι κείνο το παιδί
που σε κοιτά κι ελπίζει
κι η προσμονή ατέλειωτη
τα σωθικά του σκίζει

Η όψη σου στα μάτια του
σιμώνει μα δε σμίγει
καθώς το δάκρυ της ψυχής
καυτό τη σκέψη πνίγει

Μη δώσεις την αγάπη σου
μη χάσεις την καρδιά σου
ένα σου γέλιο του αρκεί
κι ένα μονάχα «γειά σου»

Πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ

nerzack, Το χωράφι

2 Σχόλια

Είχα μια χέρσα γη
που έγινε χωράφι
γιατί έτσι το γράφει
μέσα η Διαταγή.

Και με σπαρτά ειδικά
πρέπει σπαρμένη να’ναι
να φαν γιατί πεινάνε
πολύ τ’αφεντικά.

Πέφτει βαριά βροχή
βροχή από χρυσάφι
μα μόνο στο χωράφι
αυτό δε σταματά.

Δύναμη τούτη η γη
πες μου γιατί δεν έχει
πες μου γιατί δε βρέχει
στη γη με τα σπαρτά.

πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ

nerzack, Η κρύπτη

1 σχόλιο

Είναι βαθιά και σκοτεινή στη θάλασσα η κρύπτη
την τελευταία ελπίδα μου που’ κρυψα απελπισμένος
απ’ τα τεράστια μέσα της που κατοικούνε κήτη
κι απ’ τα τεράστια έξω της στυγνά κυνηγημένος

Κι αυτοί που δε μ’ αφήσανε να ζήσω τ’ όνειρό μου
κι έχουνε με το αίμα μου τα αίσχη τους καλύψει
δε θα μπορέσουνε ποτέ να βρουν το μυστικό μου
βαθιά μέσα στη θάλασσα καλά που το’ χω κρύψει

πηγή:  ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ

nerzack,Η θηλιά

2 Σχόλια

Καθώς έρπεις στου χρόνου τα όρια
δε σου μένει στιγμή να ρεμβάσεις
δε σου μένει στιγμή ν’αναλογιστείς
έχεις μάθει να ζεις με συμβάσεις

Τη θηλιά που σου πνίγει τα όνειρα
την τραβάς μα δε λέει να σπάσει
την τραβάς κι ύστερα τα παρατάς
πως να σκέφτεσαι έχεις ξεχάσει

Πηγή:  Φέρελπις Νέος

nerzack, Θέλω να ρθεις ένα πρωί

3 Σχόλια

Θέλω να ρθεις ένα πρωί
ένα πρωί που βρέχει
να δεις, είναι το δάκρυ μου
πιο δυνατό ή η βροχή

Να δεις από τα μάτια μου
το χείμαρρο που τρέχει
δεν έχει μόνη για να ζει
άλλη η καρδιά αντοχή

Απ’ τη βρωμιά μέσα που ζεις
της εποχής αυτής
μες την καρδιά μου ένα πρωί
έλα για να κρυφτείς

Έλα ένα γκρίζο πρωινό
μαζί μου ν’ αφεθείς
πριν απ’ τον οχετό που ζεις
μέσα απορροφηθείς

πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ

 

nerzack, Μικρό καράβι

Σχολιάστε

Μες την καρδιά του ερημιά
μες το μυαλό του χάος
μες την ψυχή του τίποτα
πως παραμένει πράος

Πως παραμένει ήρεμος
στην τρικυμία ετούτη
πόσο ν’αντέξει η ψυχή
Θεέ μου πάρε του τη

Μικρό καράβι η ζωή
βουλιάζει στην οδύνη
τι θες και κάνεις όνειρα
η μοίρα αφού τα σβήνει

 

πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ

nerzack, Όμορφη

2 Σχόλια

Κύματα στην ακτή μετρά
που σκαν σιγά σιγά
Κανείς δεν είναι δίπλα της
για να την κυνηγά

Όμορφη, χαμογελαστή
μικρή και δροσερή
πως πάντα θα’ταν νόμιζε
μ’αλλάζουν οι καιροί

Και τα μικρά τα κύματα
θεριεύουν και φουντώνουν
και μες στ’αθώα μάτια της
μπαίνουνε και φυτρώνουν

Ποιος, των γλυκών ονείρων της
στυγνός παραχαράκτης
άφησ’ελπίδες ψεύτικες
να καιν τα βλέφαρά της;

Πηγή: Φέρελπις Νέος

nerzack, Με κυνηγά η ερημιά

2 Σχόλια

Με κυνηγά η ερημιά τη μέρα απ’την αυγή
και στο μυαλό μου η σκέψη σου τη νύχτα ασελγεί
Έλα λιγάκι να σε δω μια τελευταία φορά
δεν το αντέχω άλλο να ζω αυτή τη συμφορά

Πηγή: Φέρελπις Νέος

nerzack, Μεθυσμένη

3 Σχόλια

Ένα πολύ δυνατό ποίημα του φίλου των «Αναγνώσεων» nerzack:

Μεθυσμένη

Σαν πέφτει η νύχτα, αργά, στη Γιοκοχάμα
θα γείρεις, μεθυσμένη, στο πλευρό μου
νανουρισμένη απ’τις φωνές του δρόμου
κι ας όλη μέρα πλάνταξες στο κλάμα

Μεσάνυχτα, στης γης της νοτισμένης,
θα πέσεις να πλαγιάσεις την αγκάλη
και θ’αποκοιμηθείς, αβέβαιη πάλι,
χωρίς κάτι καινούργιο να προσμένεις

Κι αν σε τυφλώνει ο ήλιος της αυγής
ψηλά, στο τελευταίο μετερίζι,
ετούτη η προσδοκία θα σ’ορίζει
σα φυλακή που δε μπορείς να βγεις

Αργά ξυπνάς, κοντεύει μεσημέρι
σε λίγο θα σχολάσει το παιδί σου
τη μυστική ομορφιά σου επενδύσου
κείνη που αθανασία σου προσφέρει

Ηλιοβασίλεμα φτηνό στη Χιροσίμα,
τα δάκρυα σου σβήνουν τη θωριά,
λυτά μαλλιά, ανεμίζουν στο βοριά,
πάει, τελείωσε και τούτη η παντομίμα

nerzack

πηγή: Φέρελπις Νέος & stixoi. info

Share

Ο γύπας και η οργή

Σχολιάστε

Δυο όμορφα ποιήματα του φίλου των «Αναγνώσεων» nerzack:

O γύπας

Πάρα πολλά αυτή η “ζωή” σου έταξε
και σαν σκουπίδι τελευταίο σε πέταξε
Και ξαφνικά σε άρπαξε ένας γύπας
κι από τη μέση σ’έριξε μιας τρύπας
Ξυπνάς. Δε βλέπεις τίποτα. Τρομάζεις.
Δε βλέπεις τίποτα. Απελπίζεσαι. Φωνάζεις.
Φωνάζεις. Αλλά μάταια. Κανείς.
Μόνο η ηχώ της ίδιας σου φωνής
Μα απ’τις φωνές σου ξύπνησαν τα κτήνη
και πάνω σου έπεσαν, τίποτα να μη μείνει
Το πτώμα σου μια ύαινα το μύρισε
τη μέρα που ο γύπας ξαναγύρισε
Γύρισε να μαζέψει τα κομμάτια σου
και να χαθεί για πάντα από τα μάτια σου
Μακριά πετώντας με φτερά του Πήγασου
πήρε μαζί την τελευταία ελπίδα σου
Κι εκεί που ήσουνα η ψυχή της οικουμένης
κι είχες τα πάντα, ξαφνικά μονάχος μένεις
Στο δρόμο που η “ζωή” για σένα πήρε
τα τελευταία βήματά σου σύρε
Ξεφτιλισμένος, άχρωμος, κενός
στη χώρα του απολύτου μηδενός

Πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ & stixoi.info

Οργή

Απ’την απέραντη οργή κι από το μίσος ποιου
ήσυχη λίμνη κύματα πελώρια γεννά
βουνά περνάνε μέσα απ’αδιάβατα στενά
κι αετός πετά με δανεικά φτερά του κουνουπιού

Πηγή

Share

Αρέσει σε %d bloggers: