Ο Υβ Λε Μανάκ για τη γραφή

Σχολιάστε

 

Υβ Λε Μανάκ, Ο κήπος: η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα, εκδόσεις Αλήστου Μνήμης, μετάφραση:  Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, Αθήνα 2001.

(…)Έπειτα από πέντε χρόνια σ’ αυτή την εμπειρία, συνειδητοποιώ πως όταν αφιερώνεσαι στο γράψιμο τακτικά και έντονα – γράφοντας περνάω τον ίδιο χρόνο που περνούσα δουλεύοντας στο εργοστάσιο σαν μανταδόρος (άρα οι αποζημιώσεις του ανέργου πιάνουν τόπο!) -, γίνεσαι πιο απαιτητικός από το εαυτό σου. Ψάχνεις τις λέξεις, το λεξιλόγιο σου εμπλουτίζεται, ο χρόνος βαθαίνει και ο χώρος διευρύνεται. Το γράψιμο μας παρέχει μια ιδέα του απείρου και της αιωνιότητας, μας μετασχηματίζει. (…)

Υβ Λε Μανάκ, Ο κήπος: η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα, εκδόσεις Αλήστου Μνήμης, μετάφραση:  Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, Αθήνα 2001,σελ. 107 (απόσπασμα)

George Steiner, [Περί γραφής και βιβλίων]

Σχολιάστε

George Steiner, Περί δυσκολίας, μετάφραση: Νίκος Ρούσσος, εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2002,  ISBN:  960-274-537-1.

b66297

 

Απόσπασμα από το τελευταίο δοκίμιο του βιβλίου με τίτλο «Και μετά το βιβλίο, τι;» (1972):

[σελ. 267] […] Σε πολύ μεγάλο βαθμό, τα περισσότερα βιβλία αφορούν προηγούμενα βιβλία. Αυτό ισχύει στο επίπεδο του σημασιολογικού κώδικα: κάθε γραπτό αναφέρεται επίμονα σε προηγούμενα γραπτά. Η σαφής  ή έμμεση μνημόνευση, η νύξη, η αναφορά, αποτελούν ουσιαστικά μέσα προσδιορισμού και εισήγησης. Μέσω αυτού του δυναμισμού της συνεχούς επανάληψης, το παρελθόν αποκτά τη χειροπιαστή του ύπαρξη. Μα η διαδικασία της αναφοράς είναι ακόμα πιο ευρεία. Η γραμματική, το λογοτεχνικό ιδίωμα, το είδος, όπως το σονέτο ή το πεζό μυθιστόρημα ενσωματώνουν την προηγούμενη τυποποίηση της ανθρώπινης εμπειρίας. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, τα γεγονότα όπως καταγράφονται στα βιβλία δεν προκύπτουν ακατέργαστα∙ το σχήμα της έκφρασης μεταφέρει πολύ ισχυρές και περίπλοκες, αν και συχνά «μόνο υποσυνείδητα αισθητές», αξίες και όρια. […]

[…]Η πράξη της γραφής με προορισμό την τυπωμένη σελίδα, σε συνδυασμό με την αναγνωστική ανταπόκριση, είναι [σελ. 268] έντονα «δογματοποιημένη» ή στιλιζαρισμένη, όσο ζωντανή και ανυπότακτη και αν είναι η παρόρμηση  του συγγραφέα. Το παρελθόν τον καταδιώκει∙ η επικρατούσα τάση κινείται μέσα στα όρια των καθιερωμένων δυνατοτήτων. […] 

George Steiner, Περί δυσκολίας, μετάφραση: Νίκος Ρούσσος, εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2002, σελ. 267-268 (αποσπάσματα)

Πέτρος Θεοδωρίδης, Να γράφεις τώρα είναι σαν να εξατμίζεσαι

Σχολιάστε

Να γράφεις.
Η γραφή. Σφηνοειδής που ξεραίνεται στις πλίνθους.Μετέωρα ιερογλυφικά στις πυραμίδες. Για αιώνες ατέρμονους ακατάληπτη.
Κάποτε η γραφή μεσολαβούσε μεταξύ ουρανού και γης.Κάποτε η γραφή ήτανε το προνόμιο των ιερέων….
Να γράφεις.Ελπίζοντας να ακινητοποιήσεις την στιγμή.Να γράφεις για μια στιγμή αθανασίας. Όχι της αθανασίας του ονόματος αλλά της ακινητοποίησης της στιγμής που ρέει.Κάποτε η γραφή μύριζε φρεσκοτυπωμένο χαρτί. Κάποτε γράφαμε για να το δούμε τυπωμένο. Μεσολαβούσε η λαχτάρα, η προσμονή της εκτύπωσης .Να γράφεις τώρα είναι σαν να εξατμίζεσαι. Είναι σαν ν’ ακουμπάς τα μύχια της ψυχής σου στην οθόνη. Κάθε στιγμή και μια αλλοτρίωση.Κάθε στιγμή, μια ψίχα απ’  τη ψυχή σου ξεκολλά,εφήμερο σημάδι, σαν το μυγάκι που μόλις για λίγο ζει ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλα, σ’ ένα ποτάμι από τρισεκατομμύρια ήχους, εικόνες, χρώματα, που χάνεται μες σ’ ένα σύμπαν από λέξεις που με την σειρά του καταπίνεται από τις μαύρες τρύπες του καιρού μας..

Να γράφεις οπως να ράβεις μια πληγή που διαρκώς ανοίγει…

Αρέσει σε %d bloggers: