Νεοναζιστικός παγανισμός και ορθόδοξη Εκκλησία

Σχολιάστε

Σταύρος Ζουμπουλάκης(επιμ.), Νεοναζιστικός, παγανισμός και ορθόδοξη Εκκλησία: Παρεμβάσεις και τεκμήρια, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθήνα 2013, ISBN: 978-960-8053-41-0.

κατάλογος

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου (πρβλ. σελ. 13-14):

Παγανισμός, ως θεολογική έννοια, είναι η διάκριση των ανθρώπων σε δικούς μας και ξένους, σε ανώτερους και κατώτερους, σε εχθρούς και φίλους, παγανισμός είναι η λατρεία της γης, η φωνή του αίματος και της φυλής, η έξαρση της φυσικής ρώμης. Στον παγανισμό η βιβλική παράδοση αντιτάσσει την καθολικότητα του ανθρώπινου προσώπου στην απόλυτη γυμνότητά του, το ανθρώπινο πρόσωπο χωρίς κανέναν προσδιορισμό, εθνικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή άλλον. Η πιο ακραία έκφραση της παγανιστικής θεοποίησης της φυλής και του αίματος στην ιστορία υπήρξε ο ναζισμός του 20ου αιώνα, τον οποίο στήριξαν αλίμονο, και εκατομμύρια χριστιανοί.

Το αποτρόπαιο πρόσωπο του ναζιστικού παγανισμού αναβιώνει σήμερα στον τόπο μας με τη Χρυσή Αυγή, που διακρίνει ξανά τον κόσμο, όπως οι πρόγονοί της Γερμανοί ναζί, σε ανθρώπους και υπανθρώπους, και απειλεί την κοινωνία και τη δημοκρατία μας. Ενάντια σε αυτήν την πραγματική απειλή, η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο δεν κινητοποιείται αλλά τηρεί, κατά πλειονότητα, μια στάση σιωπής ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, ρητής δημόσιας υποστήριξης!

Το παρόν βιβλίο -το οποίο θα ήταν εντελώς περιττό, αν η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος είχε πάρει θέση εναντίον της φονικής οργάνωσης- χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος δημοσιεύονται οι εισηγήσεις από την ομότιτλη εκδήλωση που διοργάνωσε ο Άρτος Ζωής, στις 26 Νοεμβρίου 2012 στην Αθήνα, και στις οποίες έχουν προστεθεί δύο ακόμη κείμενα μητροπολιτών. Το δεύτερο μέρος αποτελεί ένα μικρό απάνθισμα κειμένων της ίδιας της Χρυσής Αυγής, δημοσιευμένων στα έντυπά της, που δείχνουν χωρίς περιφράσεις το βαθύ μίσος κατά του χριστιανισμού.
Οι χριστιανοί πολίτες της Ελλάδος δεν έχουν σήμερα καμιά απολύτως δικαιολογία να μην πρωτοστατούν στον αγώνα εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Στ. Ζουμπουλάκης

***

Περιεχόμενα

Προλόγισμα

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Εισαγωγικός χαιρετισμός

Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, Επιστροφή στην κλασική ελληνική παιδεία και τη χριστιανική πίστη

Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης Παύλος, Χρυσή Αυγή και χριστιανική διδασκαλία

Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Μια Εκκλησία «πολιτευομένη» είναι ένα εκκλησιαστικό μόρφωμα

Σταύρος Γιαγκάζογλου, Θεολογία και νεοναζιστικός εθνικισμός

π. Βασίλειος Θερμός, Μια ψυχαναλυτική ανάγνωση της αντιχριστιανικότητας του ναζισμού

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Χρυσή Αυγή και Ορθόδοξη Εκκλησία

Γιώργος Καλαντζής, Ο νεοναζισμός είναι ναζισμός

ΤΕΚΜΗΡΙΑ

Βιογραφικά

[πηγή περιεχομένων]

 

Το άλυτο πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι στην πατρίδα μας. Είναι οι ντόπιοι, όταν είναι αποξενωμένοι από το Χριστό. – See more at: http://www.imalex.gr/3D327525.el.aspx#sthash.MwclQVl3.dpuf
Το άλυτο πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι στην πατρίδα μας. Είναι οι ντόπιοι, όταν είναι αποξενωμένοι από το Χριστό. – See more at: http://www.imalex.gr/3D327525.el.aspx#sthash.MwclQVl3.dpuf
Το άλυτο πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι στην πατρίδα μας. Είναι οι ντόπιοι, όταν είναι αποξενωμένοι από το Χριστό. – See more at: http://www.imalex.gr/3D327525.el.aspx#sthash.MwclQVl3.dpuf

H Julia Kristeva για τον Παύλο

Σχολιάστε

Julia Kristeva, Έθνη χωρίς εθνικισμό, μετάφραση: Κώστας Γεώρμας, Εναλλακτικές εκδόσεις, Αθήνα 1997,  ISBN 960-427-049-4.

Ένας Εβραίος από την Ταρσό της Κιλικίας, ένας πολύγλωσσος, ακούραστος ταξιδιώτης της ανατολικής Μεσογείου, μεταξύ των ετών 45 και 60 μ.Χ., ο Παύλος, ήταν αυτός που μετέβαλε τη μικρή εβραϊκή σέχτα, γνωστή ως χριστιανική εκκλησία, σε Εκκλησία.[…]Αυτό που είναι μάλλον λιγότερο εμφανές είναι ότι  προσθέτοντας στην κοινότητα των πολιτών της πόλης μια άλλη κοινότητα-όχι πια μια «πολιτική» κοινότητα αλλά μια κοινότητα ατόμων που υπερέβαιναν τις εθνικότητες τους δια μέσου της πίστης στο σώμα του ανυψωθέντος Χριστού- ο Παύλος, ένας ξένος, απευθυνόταν σε ξένους. Ένας Εβραίος που μιλούσε ελληνικά και είχε ραβινική εκπαίδευση, ένας Ρωμαίος πολίτης, και περήφανος γι’ αυτό ο Σαούλ/ Παύλος διέτρεξε την Ευρώπη και κυρίως τις περιοχές των συνόρων. Συχνά γύρω από συναγωγές, μιλούσε σε περιθωριακούς ανθρώπους: εμπόρους, ναύτες, εξόριστους, Εβραίους αντιτιθέμενους με την ορθοδοξία και γυναίκες (τη Λυδία ή άλλες «αξιοσέβαστες κυρίες» όπως αποκαλούνται στις Πράξεις).

Η Εκκλησία του Παύλου έγινε έτσι μια κοινότητα από ξένους, για τους οποίους η ιδιοφυία του Παύλου συνίσταται στο ότι βρήκε έναν καινούργιο «κοινό παρανομαστή»: «Δεν υπάρχει ούτε Έλληνας, ούτε Εβραίος», αλλά «ένα νέο δημιούργημα», όχι πιά λαός (Έλληνες άνθρωποι) ή γκουέρ (ξένοι ή Εβραίοι προσήλυτοι), αλλά μέσα από τον πόνο αυτών των ξεριζωμένων πλανητών, ταύτιση με το πάθος και την ανάσταση του Χριστού. Αυτή η ταύτιση, που ήταν μια αυθεντική θεραπεία που ο Παύλος προσέφερε για να απαντήσει στον αποπροσανατολισμό των ξένων σε κείνη την εποχή, αποκαλείται Ευχαριστία και Εκκλησία.[…]

Julia Kristeva, Έθνη χωρίς εθνικισμό, μετάφραση: Κώστας Γεώρμας, Εναλλακτικές εκδόσεις, Αθήνα 1997, σελ. 46-47 (αποσπάσματα).

Αρέσει σε %d bloggers: