Παρουσίαση του βιβλίου του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου «Η κίνηση του εκκρεμούς: Άτομο και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία 1974-2017» την Τρίτη 30/10/2018 στην Αθήνα

Σχολιάστε

Advertisements

Giorgio Agamben, Πιλάτος και Ιησούς

2 Σχόλια

12993411_1081146011944840_5001374342085988875_n

 

Giorgio Agamben, Πιλάτος και Ιησούςμετάφραση: Δέσποινα Λαμπαδά, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2016, ISBN 978-618-5118-17-4.

Από το οπισθόφυλλο  του βιβλίου:

Ποιος είναι ο Πόντιος Πιλάτος, ο επίτροπος της Ιουδαίας ενώπιον του οποίου έγινε η δίκη του Ιησού, που οδήγησε στη Σταύρωση; Ένας σκληρός και ανελέητος τύραννος ή ένας δειλός και διστακτικός υπάλληλος που πείθεται τελικά από το Συνέδριο να καταδικάσει έναν άνθρωπο, έστω κι αν ο ίδιος τον θεωρεί αθώο; Ένα σαρκαστικό και αποδομητικό προσωπείο που εκφωνεί μερικές αξιομνημόνευτες φράσεις («Τι εστιν αλήθεια;», «Ίδε ο άνθρωπος!», «Ο γέγραφα, γέγραφα») ή μια αυστηρή θεολογική μορφή, δίχως την οποία δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί το δράμα του Πάθους; Παρακολουθώντας τη δίκη σκηνή προς σκηνή, ο Αγκάμπεν προτείνει μια πρωτότυπη και ακριβολόγο ανάγνωση. Στον διάλογο του Πιλάτου και του Ιησού έρχονται αντιμέτωποι δύο κόσμοι και δύο βασίλεια: η ιστορία και η αιωνιότητα, το ιερό και το βέβηλο, η κρίση και η σωτηρία.

Μικρό απόσπασμα (συνίσταται η ανάγνωση ολοκλήρου του βιβλίου): 

[…] Δικαιοσύνη και σωτηρία δεν μπορούν να συμβιβαστούν, καταλήγουν κάθε φορά να αλληλοαποκλείονται και να αλληλοεγκαλούνται. Η κρίση είναι εξίσου αμείλικτη όσο και ανέφικτη, γιατί σε αυτήν τα πράγματα εμφανίζονται χαμένα και μη διασώσιμα· η σωτηρία είναι σπλαχνική κι ωστόσο ανεπαρκής, γιατί σ’ αυτήν τα πράγματα εμφανίζονται ως αδύνατο να τεθούν σε κρίση. […]

Giorgio Agamben, Πιλάτος και Ιησούςμετάφραση: Δέσποινα Λαμπαδά, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2016,σελ.58 (απόσπασμα)

Zygmunt Bauman, Ρευστοί καιροί

Σχολιάστε

Zygmunt Bauman, Ρευστοί καιροί: Η ζωή την εποχή της αβεβαιότηταςμετάφραση: Κωνσταντίνος Δ. Γεώρμας, εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2009, ISBN: 978-960-455-613-7.

0001331_195

Απόσπασμα από το βιβλίο:

[σελ. 170](…) Η «ουτοπία» συνήθως υποδήλωνε έναν ποθητό, ονειρεμένο, μακρινό στόχο στον οποίο η πρόοδος έπρεπε, μπορούσε και τελικά θα οδηγούσε όσους αναζητούσαν έναν κόσμο που θα υπηρετούσε καλύτερα τις ανθρώπινες ανάγκες. Ωστόσο, στα σύγχρονα όνειρα, η εικόνα της «προόδου» φαίνεται να έχει μετακινηθεί από το λόγο περί κοινής βελτίωσης σε αυτόν της ατομικής επιβίωσης. (…)

[σελ.171](…) Δεν χρειάζεται να προσθέσω, αφού είναι πλέον προφανές, ότι αυτή η νέα έμφαση στο ξεφόρτωμα πραγμάτων, στην εγκατάλειψη τους, στο να απαλλάσσεσαι από αυτά, αντί να τα οικοιοποιείσαι, ταιριάζει απόλυτα στη λογική της προσανατολισμένης στον καταναλωτή οικονομίας μας. Οι άνθρωποι που εμμένουν στα χθεσινά ρούχα, υπολογιστές, κινητά ή καλλυντικά θα σπείρουν την καταστροφή σε μια οικονομία της οποίας η κύρια μέριμνα, και η εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη για την επιβίωση της, είναι το ραγδαίο και επιταχυνόμενο ξεπέταγμα των πουλημένων και αγορασμένων προϊόντων στα απόβλητα. Σε αυτή την οικονομία η ταχεία διάθεση των αποβλήτων αποτελεί μία πρώτης γραμμής βιομηχανία.

Όλο και πιο πολύ, η διαφυγή γίνεται τώρα στο όνομα του πιο δημοφιλούς παιχνιδιού. Σημασιολογικά, η διαφυγή αποτελεί το ακριβώς αντίθετο της ουτοπίας, υπό τις παρούσες συνθήκες όμως ψυχολογικά αποτελεί το μοναδικό υποκατάστατο της. Θα μπορούσε να προβληθεί ο ισχυρισμός ότι είναι μια νέα, ενημερωμένη και υψηλής τεχνικής ερμηνεία της, αναδιαμορφωμένη στα μέτρα της απορρυθ-[σελ.172]μισμένης, εξατομικευμένης κοινωνίας των καταναλωτών. Δεν μπορείς πλέον να ελπίζεις στα σοβαρά ότι μπορείς να κάνεις τον κόσμο ένα καλύτερο κόσμο για να ζήσεις. Δεν μπορείς ούτε και να κάνεις πραγματικά ασφαλές ακόμα και το καλύτερο μέρος στον κόσμο που ίσως κατάφερες να κατασκευάσεις για τον εαυτό σου. Η ανασφάλεια είναι εδώ παρούσα ό,τι και να γίνει. Περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο «καλή τύχη» σημαίνει να κρατάς την «κακή τύχη» σε απόσταση. (…)

Zygmunt Bauman, Ρευστοί καιροί: Η ζωή την εποχή της αβεβαιότηταςμετάφραση: Κωνσταντίνος Δ. Γεώρμας, εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2009, σελ. 170-172 (απόσπασμα)

 

George Steiner, Μετά τη Βαβέλ

Σχολιάστε

b88094

George Steiner, Μετά τη Βαβέλ, μετάφραση: Γρηγόρη Ν. Κονδύλη, εκδ. Scripta, Αθήνα 2004, ISBN: 960-7909-63-1.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

(…) Μια κακή μετάφραση είναι ανεπαρκής προς το κείμενο αφετηρίας για λόγους που μπορεί να είναι πάμπολλοι και προφανείς. Ο μεταφραστής έχει παρερμηνεύσει το πρωτότυπο λόγω άγνοιας, βιασύνης ή προσωπικού ορίου δυνατοτήτων. Στερείται τη βαθιά γνώση της γλώσσας του, γνώση που απαιτείται για μιαν επαρκή περιγραφή. Προέβη σε υφολογικό ή ψυχολογικό σφάλμα κατά την επιλογή του κειμένου του: η δική του ευαισθησία και η ευαισθησία του συγγραφέα που μεταφράζει διίστανται. Όπου υπάρχει δυσκολία ο κακός μεταφραστής παραλείπει ή αποδίδει με ελευθεριότητα. Όπου συναντά έξαρση, τη διογκώνει. Όταν ο συγγραφέας του χρησιμοποιεί προσβλητικό τόνο, εκείνος του αφαιρεί την τραχύτητα. […]

George Steiner, Μετά τη Βαβέλ, μετάφραση: Γρηγόρη Ν. Κονδύλη, εκδ. Scripta, Αθήνα 2004, σελ. 634-635 (απόσπασμα).

Ἠ. Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Ὑποκείμενα

2 Σχόλια

Ἠ. Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Ὑποκείμενα, ἐκδ. Γαβριηλίδης, Ἀθήνα 2014, ISBN: 978-960-576-271-1.

20150127155521

Ἀντὶ προλόγου

Στὸ βιβλίο Παρακείμενα («Κέδρος», 1983) περιλαμβάνονται κριτικά, δοκιμιακὰ καὶ ἄλλα, ποικίλα κείμενα, δημοσιευμένα σὲ ἐφημερίδες καὶ  περιοδικά κατὰ τὰ ἔτη 1962-1983.

Στὰ Ἀποκείμενα («Νεφέλη», 2000) ἡ δημοσίευση ἀναλόγων κειμένων καλύπτει τὴν περίοδο 1984-2000.

Τὰ κείμενα, τέλος, στὰ ἀνά χείρας Ὑποκείμενα δημοσιεύθηκαν ἀπὸ τὸ 2000 μέχρι καὶ τὸ 2013 – καί, ἑπομένως, ἡ συνολικὴ συγκομιδὴ καὶ τῶν τριῶν βιβλίων περιλαμβάνει ἔργα 51 ἐτῶν.

Ἠ. Χ. Π.

***

Μικρὸ ἁπόσπασμα ἀπὸ τὸ δοκίμιο τοῦ Ἠ. Χ. Παπαδημητρακόπουλου «Μὲ διαλύει μιὰ κουβέντα ἑνὸς ἀγνώστου» (πρώτη δημοσίευση στὀ περιοδικὸ Διαβάζω, τεῦχος 451, Μάιος 2004), ποὺ δημοσιεύεται στὶς σελ. 311-313 τοῦ βιβλίου:

Σὲ εὐτυχισμένες στιγμὲς διηγούμαστε ἱστορίες -στὶς δύσκολες ὧρες γράφουμε διηγήματα…Ἱστορίες ἄλλων δὲν μποροῦν νὰ γίνουν δικά μου διηγήματα, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ διήγημα καταγράφει δικές μου ἱστορίες: συνήθως ναί, ἐνίοτε ὄχι. (…)

Ἠ. Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Ὑποκείμενα, ἐκδ. Γαβριηλίδης, Ἀθήνα 2014, σελ. 311 (ἀπόσπασμα).

Πέτρος Π. Θεοδωρίδης, [Φαντασιώσεις και Όνειρα]

Σχολιάστε

11059327_923778654348244_5355779229361845557_n

ΕΝΕΚΕΝ, τεύχος 35,  Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος Μάρτιος 2015.

Παρουσίαση του τεύχους 35 του ΕΝΕΚΕΝ  εδώ.

Από το δοκίμιο του Πέτρου Θεοδωρίδη «Όνειρα, Εφιάλτες, Φαντασιώσεις» που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 35 του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ επισημαίνουμε την ακόλουθη φράση:

Οι φαντασιώσεις συγκαλύπτουν την αλήθεια μας, ενώ τα όνειρα την ξεσκεπάζουν. 

Πέτρος Θεοδωρίδης«Όνειρα, Εφιάλτες, Φαντασιώσεις», στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ, τεύχος 35, Ιανουάριος- Μάρτιος 2015, σελ. 76.

Δείτε αποσπάσματα από το ανωτέρω δοκίμιο εδώ και εδώ.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, ΠΕΡΙ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Σχολιάστε

 

978-960-03-5838-4b

Βλακεία εἶναι νά ζητᾶς αὐτό πού δέν σοῦ ἀνήκει, στερῶντας το ἀπό ἄλλους ἤ δίνοντας ἀγώνα γιά νά τό στερηθοῦν.

 

 

 

Κωστή Παπαγιώργη, Υπεραστικά, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2014, ISBN: 978-960-03-5838-4, σελ. 76.

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: