Νικόλας Σεβαστάκης, Άντρας που πέφτει

1 σχόλιο

Νικόλας Σεβαστάκης, Άντρας που πέφτει, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2015, ISBN: 978-960-435-486-3.

 

 

Στη νέα του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Άντρας που πέφτει ο Νικόλας Σεβαστάκης ξεδιπλώνει τις πολύπλευρες ανησυχίες του. Τα παιχνίδια της μνήμης, οι πικρές αλήθειες, το ανεκπλήρωτο ταξίδι του βίου, η απώλεια, η ματαίωση, η μοναξιά, η οδύνη, η ανεστιότητα, το υπαρξιακό αδιέξοδο  διαπλέκονται αρμονικά.

Παράλληλα μέσω των ηρώων του βρίσκει ενίοτε αφορμές για να καταγράψει και να σχολιάσει στιγμιότυπα από την περιρρέουσα κοινωνική πραγματικότητα στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης και της γενικευμένης παραίτησης.

Μάστορας της γλώσσας, αθεράπευτα ευαίσθητος, λάτρης της αφήγησης χωρίς φιοριτούρες κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Τα διηγήματα ακολουθούν τη μικρή φόρμα εκτός από το πιο εκτεταμένο «Τέλος εποχής». Παρά το γεγονός ότι η μικρή φόρμα είναι ιδιαίτατα απαιτητική ο Νικόλας Σεβαστάκης αναμετράται μ’ αυτήν με επιτυχία.

21/11/2015

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Advertisements

Ἕνας κόσμος χωρὶς στρατιῶτες ἔρχεται (Πιὲρ Μπεττενκούρ)

Σχολιάστε

Πιὲρ Μπεττενκούρ, Τὰ πλοῖα βγῆκαν σεργιάνι, μετάφραση: Ἐ.Χ.Γονατᾶς, ἐκδόσεις Στιγμή, Ἀθήνα 2001.

db5a68c4-3c58-41d8-b422-e1495459aa16

ΣΩΠΑΙΝΕΙ

ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΠΙΑ. Ἔχουν περάσει τόσες μέρες, καὶ σωπαίνει. Ἀποκοιμήθηκε πάλι, ἀφήνοντάς με μόνον, χωρὶς καθοδήγηση, χωρὶς ἐνθάρρυνση. Νὰ τὸν περιμένω, νὰ κάθομαι ἐκεῖ καὶ νὰ τὸν περιμένω.

Θὰ βρέχει γιὰ μῆνες. Οἱ καρποὶ χορτασμένοι νερὸ θὰ πέσουν ἀπὸ τὰ κλαδιά∙ ἀπὸ μέσα τους θὰ ξεμυτίσουν μικρὲς  ἄσπρες κάμπιες, ποὺ δὲ θὰ γίνουν ποτὲ πεταλοῦδες σὰν κι αὐτὲς ποὺ βλέπουμε νὰ τρέχουν ἐπάνω στὸ δέρμα τῶν μικρῶν παιδιῶν.

Τὰ ξύλινα ἄλογα στὴν παραλία θ’ ἀρχίσουν νὰ γυρίζουν στὸν ἄνεμο∙ τὸ κορίτσι τοῦ μικροῦ καπηλειοῦ θὰ βγεῖ ν’ ἁπλώσει ἕνα πανί. Ἕνας κόσμος χωρὶς στρατιῶτες ἔρχεται.

Πιὲρ Μπεττενκούρ, Τὰ πλοῖα βγῆκαν σεργιάνι, μετάφραση:Ἐ.Χ.Γονατᾶς, ἐκδόσεις Στιγμή, Ἀθήνα 2001, σελ.56.

NIHIL OBSTAT

Σχολιάστε

Πιὲρ Μπεττενκούρ, Τὰ πλοῖα βγῆκαν σεργιάνι, μετάφραση: Ἐ.Χ.Γονατᾶς, ἐκδόσεις Στιγμή, Ἀθήνα 2001.

Δὲν ἔχω ἀκόμα παραλύσει ὁλότελα∙ μὲ βοηθᾶνε δυὸ νοσοκόμες, καὶ μπορῶ νὰ στέκομαι ὄρθιος καὶ ν’ ἀνοίγω τὸ στόμα μου∙ μιὰ λέξη θὰ βγεῖ. Δὲ βγαίνει, δὲ βγῆκε σήμερα, ὅμως αὔριο ἴσως,αὔριο ἀσφαλῶς. Θὰ πῶ ὅλα ὅσα ἔχω νὰ πῶ, ὅλα ὅσα φύλαγα τόσον καιρὸ στὴν καρδιά μου. Θὰ πῶ…, ὄχι τίποτα δὲν θὰ πῶ∙ θὰ πεθάνω χωρὶς να’ χω πεῖ τίποτα. Ἀλλὰ πάνω στὸν τάφο μου θὰ γράψουν μὲ μικροσκοπικὰ κεφαλαῖα γράμματα:

NIHIL OBSTAT.

db5a68c4-3c58-41d8-b422-e1495459aa16

Πιὲρ Μπεττενκούρ, Τὰ πλοῖα βγῆκαν σεργιάνι, μετάφραση:Ἐ.Χ.Γονατᾶς, ἐκδόσεις Στιγμή, Ἀθήνα 2001, σελ.24.

Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Τρία απρόσεκτα διηγήματα

Σχολιάστε

Γιώργης Γιατρομανωλάκης,Τρία απρόσεκτα διηγήματα, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-505-014-6.

Τρία1118 εξαιρετικά διηγήματα του Γιώργη Γιατρομανωλάκη που αφορούν, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο, «τα πεπραγμένα τριών ανθρώπων που για διάφορους λόγους δεν υπήρξαν, όπως ενδεχομένως θα έπρεπε, προσεκτικοί«. Καλογραμμένα, λίαν ενδιαφέροντα, με ωραίο ύφος, διαβάζονται απνευστί.

Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το δεύτερο διήγημα με τίτλο «Τελχῖνες σῆτες βιβλίων«:

[…]Τά βιβλία μου τά ἀγάπησα ὑπερβολικά. Τά ἐλάτρεψα μπορῶ νά πῶ. Ἴσως μάλιστα περισσότερο ἀπό ὅσο θά ἔπρεπε. Νά ἐρωτεύεσαι τά βιβλία δέν εἶναι κακό. Ἀλλά νά τά ἐρωτεύεσαι περισσότερο ἀπό τούς ἀνθρώπους, αὐτό εἶναι κακό. […]

Γιώργης Γιατρομανωλάκης,Τρία απρόσεκτα διηγήματα, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2012, σελ. 36.

Μπριζίτ Ζιρώ,Ο έρωτας είναι μάλλον υπερεκτιμημένος

1 σχόλιο

Μπριζίτ Ζιρώ, Ο έρωτας είναι μάλλον υπερεκτιμημένος, εκδ.Ποταμός, Αθήνα 2008,μετάφραση: Άννα Δαμιανίδη, ISBN 978-960-6691-16-4.

Έντεκα διηγήματα για το τέλος του έρωτα…

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Έντεκα φωνές, έντεκα πρόσωπα μιλούν για το τέλος του έρωτα.
Πώς καταλήξαμε εκεί; Αδράνεια, εκνευρισμός, αδιάφορα φιλιά, συγκρούσεις, πλήξη. Το ζευγάρι, διχασμένο και προδομένο, απογυμνώνεται από τις προφάσεις, όταν ο ένας από τους δύο δεν είναι πια ποθητός. Δεν ανέχεται ο ένας τον άλλο, δεν ονειρεύονται μαζί, το άγγιγμα, όταν υπάρχει, δεν προκαλεί παρά θλίψη ή δυσφορία.
Τέλος του έρωτα είναι κι ο χαμός του αγαπημένου στον οποίο μιλάμε βυθισμένοι στο σκοτάδι, χωρίς να ξέρουμε πού βρίσκεται πια.
Η ιστορία είναι οικεία: αναγνωρίζουμε σ’ αυτήν τις αποτυχίες, τις διαψεύσεις και τους συμβιβασμούς, το θυμό μας. Είναι η καθημερινή ζωή των ανθρώπων που θεώρησαν και θεωρούν ότι ο έρωτας μπορεί να τους αλλάξει τη ζωή. Και την άλλαξε. Όχι όμως για όσο πίστευαν κι ούτε πάντα προς το καλύτερο. Ο έρωτας είναι μάλλον υπερεκτιμημένος.

Απόσπασμα από το πρώτο διήγημα («Το τέλος της ιστορίας«):

(…)Δεν είδες τίποτα να αλλάζει, κι όμως δεν τον αγαπάς πια. Προσπαθείς να το επαληθεύσεις. Πρέπει να σιγουρευτείς. Αλλά έχεις αμφιβολίες. Στην πραγματικότητα τον αγαπάς, και ταυτόχρονα δεν τον αγαπάς. (…)

Μπριζίτ Ζιρώ, Ο έρωτας είναι μάλλον υπερεκτιμημένος, εκδ.Ποταμός, Αθήνα 2008,μετάφραση: Άννα Δαμιανίδη,σελ. 11.

Πρβλ. κριτική του βιβλίου στο:

Έλσα Κορνέτη, Η τιμή του έρωτα, Περιοδικό «Ένεκεν», τχ. 13, Μάϊος 2009.

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Διέφυγε το μοιραίον

Σχολιάστε

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου,  Διέφυγε το μοιραίον: Επάλληλα διηγήματα, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2003, ISBN 960-211-677-3

Το βιβλίο έλαβε το 2004 το βραβείο διηγήματος της Ακαδημίας Αθηνών (Ίδρυμα Πέτρου Χάρη).

ΣΑΝ ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΑΓΕΡΑΣ

(απόσπασμα από το τέλος του πρώτου διηγήματος του βιβλίου)

(…)Ερχόταν ο θάνατος σαν παγωμένος αγέρας. Πουλήθηκαν τα πάντα για μια χούφτα στάρι. Για έναν κόμπο λάδι. Για ένα κομμάτι μπομπότα. Τα δόντια σφιγμένα. Ο Θούριος του Ρήγα στο μυαλό. Οι άνθρωποι πρέπει να διαλέγουν το θάνατο τους.

Πρόδρομος Μάρκογλου,  Διέφυγε το μοιραίον: Επάλληλα διηγήματα, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2003, σελ. 12.

Αρέσει σε %d bloggers: