Αναγνωστική ανασκόπηση 2016

Σχολιάστε

Η χρονιά οδεύει προς το τέλος της και η τελευταία μας ανάρτηση περιλαμβάνει βιβλία που ξεχωρίσαμε μέσα στο 2016. Στη λίστα μας δεν περιλαμβάνονται μόνο βιβλία που εκδόθηκαν το 2016 αλλά και παλιότερες εκδόσεις:

thumbnail-2

1. Αργύρης Χιόνης, Έχων σώας τάς φρένας και άλλες τρελές ιστορίες, εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2016

c626202a-aec8-4963-b7a5-4c7d00a7a20b_3

2. Γιώργος Γκόζης, Γκουανό, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2016

thumbnail

3. Ιωάννα Καρατζαφέρη, Λευκά στην κορυφή , εκδ. Βιβλ. της Εστίας, Αθήνα 2015

thumbnail-1

4. Θωμάς Κοροβίνης, Ο κατάδεσμος, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2016

9789605041557-200-1139516

5. Γκαμπριέλ  Γκαρσία Μάρκες, Άπαντα διηγήματα, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2015

vivliopapagiorgi-e1478161028180

6. Κωστή Παπαγιώργη, Ο Εαυτός, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2016

viastai

7. Φλάννερυ Ο’Κόννορ,  Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν, εκδόσεις Αντίποδες, Αθήνα 2016

thumbnail-3

8. Σάββας Μιχαήλ, Homo Liber, εκδόσεις Άγρα,  Αθήνα 2016

kalokyris_parasagges

9. Δημήτρης Καλοκύρης, Παρασάγγες, τόμος Α’, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2014

kalokyris_parassages_b

10. Δημήτρης Καλοκύρης, Παρασάγγες, τόμος Β’, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2016

 

Καλές γιορτές και καλές αναγνώσεις!

 

ΠΕΡΙ ΔΙΓΑΜΙΑΣ: ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΛΙΧΤΕΝΜΠΕΡΓΚ

Σχολιάστε

ΛίχτενμπεργκΠιπέρι και σπασμένες γραμμές: Επιλογή από τα Sudelbücher, μετάφραση-επιμέλεια: Ε. Χ. Γονατάς, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2005.

b123649

Στην Αγγλία ένας άντρας που είχε κατηγορηθεί για διγαμία, σώθηκε χάρη στο δικηγόρο του που απέδειξε ότι ο πελάτης του δεν είχε δύο αλλά τρεις γυναίκες.

 

ΛίχτενμπεργκΠιπέρι και σπασμένες γραμμές: Επιλογή από τα Sudelbücher,μετάφραση-επιμέλεια: Ε. Χ. Γονατάς, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2005,  σελ.90.

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Καθημερινό τοπίο

Σχολιάστε

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Έσχατη υπόσχεση: Ποιήματα 1958-2010, εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ, Θεσσαλονίκη 2016, ISBN 978-960-86532-2-1.

%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΤΟΠΙΟ

Σχεδόν γυμνοί
και πρέπει τώρα να μετρήσουμε την τάφρο

λάσπες, πέτρες, ξύλα και σύρματα

σχήματα οργανωμένα

πούπουλα από φτερά πρώην αγγέλων

εδώ

ένα πεδίο εκτελέσεων

μια ταφή λαμπρή

γεμάτη υποσχέσεις

ένας θάνατος με προϋποθέσεις,

που εμείς

ποτέ δεν αποκτήσαμε.

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Έσχατη υπόσχεση: Ποιήματα 1958-2010, εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ, Θεσσαλονίκη 2016, σελ.86

Παρουσίαση του βιβλίου «Η αλεπού της σκάλας» του Ηλία Λ. Παπαμόσχου στις 24/11/2016 στη Θεσσαλονίκη

Σχολιάστε

15036400_1648878055403878_8583147733396189411_n

Δυο στοχασμοί του Κάρλ Κράους

Σχολιάστε

Karl KrausΑφορισμοίμετάφραση: Σπύρος Δοντάς, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2008, ISBN: 978-960-269-209-7.

b133270

165

Γιατί γράφουν κάποιοι; Επειδή δεν διαθέτουν αρκετά καλό χαρακτήρα ώστε να μη γράφουν.

Karl KrausΑφορισμοίμετάφραση: Σπύρος Δοντάς, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2008, σελ.56.

***

267

Ο αθάνατος ζει τα βάσανα όλων των καιρών.

Karl KrausΑφορισμοίμετάφραση: Σπύρος Δοντάς, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2008, σελ. 80.

Κυκλοφορεί τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016 το βιβλίο «Ο Εαυτός» του Κωστή Παπαγιώργη

1 σχόλιο

vivliopapagiorgi-e1478161028180

Τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016 θα κυκλοφορήσει το καινούργιο βιβλίο του Κωστή Παπαγιώργη (1947-2014) Ο Εαυτός, από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Κωστής Παπαγιώργης, Ο Εαυτός, εισαγωγή: Θανάσης Χατζόπουλος, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2016, ISBN: 978-960-03-6117-9.

«Ουσιαστικά δεν έχουµε καµιά δυνατότητα να αλλάξουµε στο παραµικρό το σώµα µας. Το αποδεχόµαστε όπως είναι, όσο κι αν οι εγχειρήσεις, οι παρεµβάσεις των αισθητικών, οι ατυχίες της ζωής ενδέχεται να αφήσουν ανεξάλειπτα ίχνη. Ισχύει, µε άλλα λόγια, ένα αόρατο συµβόλαιο ανάµεσα στη συνείδησή µας και τη σαρκική ύπαρξη που αποδεικνύεται µοίρα, ιδιωτικό πεπρωµένο και γρίφος αµετάθετος. Άλλωστε πρόκειται για ένα περικαλλές συγκρότηµα που ταχέως µπολιάζει τον ψυχισµό, συνταυτίζεται µαζί του καταλήγοντας άθροισµα άνευ προσθέσεως. Πάσα ψυχική κατάσταση ενδοπροβάλλεται στη σωµατικότητα µε τα γνωστά επαµφοτερίζοντα συµπτώµατα. Ο νέος που εµφανίζεται στην οµήγυρη έχει ερυθροφοβία, γίνεται παντζάρι από την αµηχανία του, τρέµει σχεδόν αποφεύγοντας να κοιτάξει τους παρισταµένους. Τι διαβάζουµε τότε στο πρόσωπό του;»

Κ.Π.

http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6117-9

http://www.matrix24.gr/2016/11/kiklofori-ti-deftera-to-vivlio-tou-kosti-papagiorgi/

***

Δείτε και: 

Νικόλας Σεβαστάκης: Ο εαυτός, μια ενσαρκωμένη ιστορία

Charles Taylor, [Χριστιανισμός και Στωικισμός]

Σχολιάστε

Charles Taylor, Πηγές του εαυτού: Η γένεση της νεωτερικής ταυτότητας, μετάφραση: Ξενοφών Κομνηνός, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2007, ISBN 978-960-518-284-7.

 

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

O Charles Taylor, γεννημένος τον Nοέμβριο του 1931 στον Kαναδά, είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή φιλόσοφους-καθηγητές που ασχολήθηκαν ενδελεχώς με το ζήτημα της προέλευσης και εξέλιξης αυτού που ονομάζουμε «νεωτερική ταυτότητα». Στο παρόν έργο του, που κατέχει πια θέση κλασικής μελέτης επί του θέματος, εξετάζει με τρόπο εξαντλητικό τις ρίζες του νεωτερικού φαινομένου, αναδεικνύοντας τις συνάφειες που κρύβονται στην φιλοσοφική σκέψη παλαιότερων διανοητών, έτσι όπως τις συναντά κανείς στην ιστορία της Φιλοσοφίας. O Iερός Aυγουστίνος, ο Kαρτέσιος, ο Λούθηρος, παραλαμβάνουν τις φιλοσοφικές αποσκευές του παρελθόντος και τις παραδίδουν στους νεώτερους ορίζοντας τις προϋποθέσεις για τη μετάβαση στη Nεωτερικότητα που θα καθορίσει τα βήματα του σύγχρονου ανθρώπου στον βίο, τη σκέψη, την τέχνη και τον πολιτισμό. Oι Πηγές του Eαυτού είναι ένα ταξίδι από τον Πλάτωνα μέχρι τον Derrida, από την Hθική έως την Aποδόμηση, που ο Taylor το προσφέρει με τρόπο συναρπαστικό σε όλους μας, καλώντας μας να σταθούμε σε όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς της διαδρομής ώστε να φωτιστεί η κατάληξή της.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

[Χριστιανισμός και Στωικισμός]

[σελ.353] (…) Ο χριστιανισμός, ιδίως στις πιο ασκητικές παραλλαγές του, παρουσιάζεται ως συνέχεια του Στωικισμού με άλλα μέσα, ή (όπως λέει καμμιά φορά ο Nietzsche) ως μια προέκταση του Πλατωνισμού. Παρά τις έντονες, ωστόσο, ομοιότητες με τον Στωικισμό -λόγου χάριν στον οικουμενισμό του, στην έννοια της πρόνοιας, στην εξύψωση της αυταπάρνησης- υπάρχει μεταξύ τους μεγάλο χάσμα. Στην πραγματικότητα, το νόημα της αυταπάρνησης είναι εντελώς διαφορετικό. Ο στωικός σοφός είναι πρόθυμος να παραιτηθεί από κάποιο «προτιμώμενο» αγαθό, λ.χ. την υγεία, την ελευθερία ή την ζωή, διότι το θεωρεί ειλικρινά άνευ αξίας, αφού αξία έχει μόνο σύνολη η τάξη των συμβάντων, η οποία τυγχάνει βέβαια να συμπεριλαμβάνει και την άρνηση ή την απώλεια του. Ο χριστιανός μάρτυρας, παραιτούμενος από την υγεία, την ελευθερία ή την ζωή δεν αποφαίνεται ότι τα πράγματα είναι ανάξια.  Απεναντίας, η πράξη θα έχανε το νόημα της αν δεν ήταν μεγάλης αξίας. Το να λες ότι κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από εκείνον που θυσιάζει τη ζωή του υπέρ των φίλων του, υποδηλώνει ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο αγαθό. Η πρόταση θα έχανε την ουσία της αναφερόμενη σε κάποιον που απαρνιέται τη ζωή από μία αίσθηση απάθειας ·προϋποθέτει ότι θυσιάζει κάτι.  (…)

[σελ.354] (…) Η μεγάλη διαφορά μεταξύ στωικής και χριστιανικής απάρνησης είναι τούτη: για τον Στωικό αυτό που απαρνείται κανείς, αν σωστά το απαρνηθεί, δεν αποτελεί ipso facto μέρος του αγαθού. Για τον Χριστιανό,αυτό που απαρνείται κανείς, εκ του γεγονότος και μόνο της απάρνησης του, καταφάσκεται ως αγαθό -τόσο υπό την έννοια ότι η απάρνηση θα έχανε το νόημα της αν το πράγμα ήταν αδιάφορο όσο και υπό την έννοια ότι η απάρνηση προάγει το θέλημα του Θεού, το οποίο ακριβώς επιβεβαιώνει την αγαθότητα των πραγμάτων εκείνων που απαρνείται κανείς: της υγείας, της ελευθερίας, της ζωής. Κατά παράδοξο τρόπο, η χριστιανική απάρνηση είναι μια επιβεβαίωση της αγαθότητας αυτού που απαρνείται κανείς. Για τον Στωικό, η απώλεια της υγείας, της ελευθερίας. της ζωής, δεν επηρεάζει την ακεραιότητα του αγαθού. Απεναντίας, η απώλεια είναι μέρος ενός όλου που είναι καθ’ ολοκληρίαν αγαθό και δεν θα μπορούσε να αλλάξει δίχως να καταστεί λιγότερο αγαθό. Οι Στωικοί έλκονται από εικόνες όπως εκείνη της σκιάς που είναι απαραίτητη προκειμένου να αναδειχθεί εξ αντιθέσεως η λαμπρότητα του φωτός. Στην [σελ.355] χριστιανική προοπτική, ωστόσο, η απώλεια είναι ένα ρήγμα στην ακεραιότητα του καλού. Αυτός είναι ο λόγος που ο χριστιανισμός απαιτεί μια εσχατολογική προοπτική αποκατάστασης της ακεραιότητας αυτής, αν και τούτο έχει κατανοηθεί ποικιλοτρόπως (…).

Charles Taylor, Πηγές του εαυτού: Η γένεση της νεωτερικής ταυτότητας, μετάφραση: Ξενοφών Κομνηνός, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2007,σελ. 353-355 (αποσπάσματα)

 

Older Entries Newer Entries

Αρέσει σε %d bloggers: