ΠΕΡΙ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ (ΓΙΑ ΤΟ SET ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ «BACKYARD» ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ)

Σχολιάστε

backyard0025

φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (από το set “Backyard”)

Ο  Giorgio  Agamben γράφει στο έργο του Βεβηλώσεις σχετικά με τις αγαπημένες του φωτογραφίες τα ακόλουθα: «Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή, στις φωτογραφίες που αγαπώ, που δεν θα ήθελα με τίποτα να παρασιωπήσω.  Πρόκειται για μια απαίτηση: το υποκείμενο που συλλαμβάνεται στη φωτογραφία απαιτεί κάτι από εμάς. Η έννοια της απαίτησης με απασχολεί ιδιαίτερα και δεν θα πρέπει να τη συγχέουμε με μια πραγματολογική αναγκαιότητα. Ακόμη κι αν το πρόσωπο που είχε φωτογραφηθεί λησμονήθηκε εντελώς, ακόμη κι αν το όνομα του σβήστηκε για πάντα από τη μνήμη των ανθρώπων, ακόμη και τότε- καλύτερα: ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο- εκείνος ο άνθρωπος, εκείνο το πρόσωπο, αξιώνουν το όνομα τους, απαιτούν να μη λησμονηθούν» [1].

Στο «Backyard»  η ενικότητα εκβάλει στην απώλεια. Ταυτόχρονα όμως ο χρόνος δεν είναι μόνο ενεστώς∙  αντίθετα έχει εσχατολογική προοπτική χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το υποκείμενο εκμηδενίζεται. Οι στιγμές που ενίοτε μπορεί να φαίνονται κοινότοπες ή πολύ «καθημερινές» αποκτούν στο «Backyard» άλλη διάσταση: εμπεριέχουν οιονεί την αγκαμπενική «απαίτηση», την κατάφαση στη μνήμη, τον εξοστρακισμό της λήθης, την αποθέωση της ετερότητας.

 

Ηράκλειο, 16 Απριλίου 2014

Γ. Μ. Βαρδαβάς

 

[1]. Βλ. Giorgio Agamben, Βεβηλώσεις, μετάφραση: Π. Τσιαμούρας, εκδόσεις  Άγρα, Αθήνα 2006, σελ. 39.

[πηγή]

Advertisements

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ “UNCANNY” ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ)

Σχολιάστε

6328179497_6c830b802a_b

Φωτογραφίες: Λουκάς Βασιλικός (από τη σειρά φωτογραφιών “Uncanny”)

Ὁ ὄρος μόνο φαινομενικὰ ἐμφαίνει τὸ μὴ οἰκεῖο. Ἐπὶ τῆς οὐσίας ἔχει μιὰ ἀποφατικὴ ἀμφισημία: εἶναι τὸ οἰκεῖο καὶ τὸ μὴ οἰκεῖο ταυτόχρονα.

8241410912_b84c68c91b_b

Τὰ σημαινόμενα τοῦ ὄρου πολλαπλά: ἀνεστιότητα, μυστήριο, ἀλλόκοτο, ἀπόκοσμο, ἄγνωστο. Σ’ αὐτὰ ἄς προστεθοῦν ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἐσχατολογικὴ διάσταση τοῦ χρόνου.

3675206052_f09054445d_o

Ἔτσι φτάνουμε στὰ αἰώνια ζητούμενα τῆς ὕπαρξης, τῆς Τέχνης καὶ τῆς φιλοσοφίας μὲ κορωνίδα τὴν περὶ θανάτου ἀγνωσία μας.

Ἡράκλειο 22 Αὐγούστου 2013

Γ.Μ.Βαρδαβᾶς

[πηγή]

Σημ. «Αναγνώσεων» : Ολόκληρη η σειρά φωτογραφιών «Uncanny» του Λουκά Βασιλικού είναι προσβάσιμη εδώ ή εδώ.

***

[update 6/9/2018]: Τμήμα του Uncanny Project του Λουκά Βασιλικού δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Burn: [ http://www.burnmagazine.org/essays/2018/09/lukas-vasilikos-uncanny/ ]

Jacques Rancière, Ο μερισμός του αισθητού: Αισθητική και Πολιτική

2 Σχόλια

0283740

Jacques Rancière, Ο μερισμός του αισθητού: Αισθητική και Πολιτική, μετάφραση: Θεόδωρος Παραδέλλης, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-8219-85-4.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Πέρα από τις διαμάχες σχετικά με την κρίση της τέχνης ή το θάνατο της εικόνας που αναπαράγουν την ατέρμονη σκηνή του «τέλους της ουτοπίας», το κείμενο αυτό θέτει μερικούς από τους όρους κατανόησης του δεσμού που συνδέει την αισθητική με την πολιτική. Προτείνει, προς τον σκοπό αυτό, να επανέλθουμε στην αρχική εγγραφή των καλλιτεχνικών πρακτικών στον καταμερισμό των χρόνων και των χώρων, του ορατού και του μη ορατού, του λόγου και του θορύβου, που ορίζει ταυτόχρονα τον τόπο και το διακύβευμα της πολιτικής. Μπορούμε τότε να διακρίνουμε τα ιστορικά καθεστώτα των τεχνών ως ιδιαίτερες μορφές αυτής της σχέσης και να παραπέμψουμε τις θεωρήσεις σχετικά με το ένδοξο ή μοιραίο πεπρωμένο της «νεωτερικότητας» στην ανάλυση μιας από τις ιδιαίτερες αυτές μορφές. Μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε πώς ένα και το αυτό καθεστώς σκέψης θεμελιώνει την ανακήρυξη της αυτονομίας της τέχνης και την ταύτισή της με μια συλλογική εμπειρία.

Jacques Ranciere

Απόσπασμα από τη σελ. 42 του βιβλίου:

[…]Το αισθητικό καθεστώς των τεχνών δεν αντιπαραθέτει το παλιό στο νέο. Αντιπαραθέτει, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, δυο είδη ιστορικότητας. Το παλιό αντιπαρατίθεται στο νέο μόνο στο πλαίσιο του μιμητικού καθεστώτος. Στο αισθητικό καθεστώς της τέχνης, το μέλλον της τέχνης, ο χωρισμός της από το παρόν της μη τέχνης, επαναφέρει συνεχώς στο προσκήνιο το παρελθόν.

Αυτοί που εξυμνούν ή καταγγέλουν την «παράδοση του νέου», στην πραγματικότητα ξεχνούν ότι αυτή η παράδοση έχει ως απόλυτο συμπλήρωμα της «την καινότητα της παράδοσης». Το αισθητικό καθεστώς των τεχνών δεν ξεκίνησε με πρόθεση να επιφέρει μια καλλιτεχνική τομή. Ξεκίνησε με πρόθεση να επανερμηνεύσει το τι κάνει την τέχνη ή τι κάνει η τέχνη[…].

Jacques Rancière, Ο μερισμός του αισθητού: Αισθητική και Πολιτική, μετάφραση: Θεόδωρος Παραδέλλης, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2012,σελ. 42.

Martin Jay, Η «αισθητική ιδεολογία» ως ιδεολογία, εκδ. Έρασμος

1 σχόλιο

Martin Jay, Η «αισθητική ιδεολογία» ως ιδεολογία (Τι σημαίνει η αισθητικοποίηση της πολιτικής;) , μετάφραση: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, εκδ. Έρασμος, Αθήνα 2012, ISBN: 978-960-6870-31-6.

Αποσπάσματα από τις σελ. 7-9 του βιβλίου:

(σελ.7)[…]στούς καταληκτήριους στοχασμούς τοῦ διάσημου δοκιμίου του «Το ἔργο τῆς τέχνης στήν ἐποχή τῆς μηχανικῆς ἀναπαραγωγῆς του», ὁ Μπένγιαμιν διεύρυνε τό πεδίο τῆς ἀνάλυσης του πέραν τοῦ πολέμου πρός τήν πολιτική γενικά. Ὁ φασισμός, κατηγοροῦσε ὁ Μπένγιαμιν, εἶχε κατά διάνοια τήν αἰσθητικοποίηση τῆς πολιτικῆς, τήν ὀλέθρια πραγματοποίηση τοῦ δόγματος «ἡ τέχνη γιά τήν τέχνη». «Fiat ars- Pereat mundus» […]

(σελ.8)[…] Σέ ἔργα ὅπως Τό ὄνειρο πού δέν ἦταν πλέον ὄνειρο  τῶν Μπλίλ Κίνσερ καί Νήλ Κλάινμαν, ὁ ναζισμός ἐξηγοῦνταν μέ τό γεγονός ὅτι «ἡ γερμανική συνείδηση ἀντιμετώπισε τήν πραγματικότητα της – ἐπεξεργάστηκε καί ἐζησε τήν ἱστορία της- σάν νά ἐπρόκειτο γιά ἕνα ἔργο τέχνης. Ἀπετέλεσε μιά κουλτούρα στρατευμένη στήν αἰσθητική φαντασία της». […]

(σελ.9)[…] Ἡ συγχώνευση πραγματικότητας καί φαντασίας σέ ταινίες ὅπως Ὁ θρίαμβος τῆς θέλησης τῆς Λένι Ρίφενσταλ θεωρήθηκε ὡς ἕνα ἔμβλημα τοῦ φαντασιώδους θεάματος μέσα στήν καρδιά τῆς φασιστικῆς πολιτικῆς ἀπό κριτικούς ὅπως ἡ Σούζαν Σόντακ[].

Martin Jay, Η «αισθητική ιδεολογία» ως ιδεολογία (Τι σημαίνει η αισθητικοποίηση της πολιτικής;) , μετάφραση: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, εκδ. Έρασμος, Αθήνα 2012,σελ. 7-9 (αποσπάσματα).

Αρέσει σε %d bloggers: