Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής, γ’ έκδοση, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2008, ISBN 978-960-325-785-1.

[…] Όταν περπατάς μαζί του και τον ακούς, σου δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου. Με μεγάλη μου χαρά διεπίστωσα κοινές ρίζες, ταυτότητα αντιλήψεων και περιστάσεων σε πάρα πολλά πράγματα μεταξύ μας. Διερωτώμαι αν θα μπορούσα με άλλον, εκτός από τον Ν. Κ., να προσέξω και να αισθανθώ το συναπάντημα που μας έτυχε πέρυσι στην Αθήνα, ένα βράδυ που τριγυρνούσαμε στους δρόμους. Η Αθήνα έχει πολύ ολίγο μυστήριο, και γι’ αυτό, μου εξηγούσε, προτιμά τις ελεύθερες ώρες του να πηγαίνει στην Κηφισιά. Άλλο κλίμα εκεί. Όχι βέβαια απλώς μόνο γιατί βρέχει πολύ περισσότερο παρά στο Άστυ. Στην Κηφισιά μου’ δειξε κάτι μισοερειπωμένες βίλες, εγκαταλειμμένα σπίτια, που θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν σκηνογραφία κατάλληλη για υποθέσεις σαν του Ντοστογιέφσκι ή του Τσέχοφ, όπου περιγράφεται η παρακμή μικροαστικών οικογενειών. Περισσότερο μαράζωμα παρά παρακμή. Μαράζωμα, αποτυχία, χρεοκοπία των ιδανικών της ανατροφής και αγωγής αντίκρυ στις εναντιότητες των υλικών συνθηκών της ζωής.[…]

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής, γ’ έκδοση, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2008, σελ. 117-118 (απόσπασμα)

Advertisements