Ἀνάμνηση

Σχολιάστε

turquoise tanager

turquoise tanager: Πίνακας της Τ. Χριστοφοράτου / [polychromia.blogspot.gr]

Τῆς νιότης ἡ ἀγωνία,

ὁ ἀδυσώπητος ἄνεμος,

οἱ παλιὲς φωτογραφίες καὶ τὰ τεχνήματα στὸν τοῖχο,

οἱ ἐναλλαγὲς τῶν χρωμάτων

ἐνισχύουν τὴν ἀπαίτηση γιὰ μιὰ ἀκατάπαυστη

ἀνάμνηση

[πηγή]

Παρουσίαση του βιβλίου «Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη» του Ν. Δαββέτα την Παρασκευή 31-5-2013 στο Ηράκλειο Κρήτης

Σχολιάστε

davvetas

Την Παρασκευή 31/05/2013 στις 7.00 το απόγευμα στο χώρο του βιβλιοπωλείου Αναλόγιο η συγγραφέας Νίκη Τρουλινού θα παρουσιάσει το νέο βιβλίο του Νίκου Δαββέτα και οι φίλοι-αναγνώστες του θα συζητήσουν με τον συγγραφέα.

Εγώ πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί χαμογελάει ο Μπελογιάννης. Έχεις δει τις υπόλοιπες φωτογραφίες από τη δίκη; Όλοι οι συγκατηγορούμενοί του έχουν κα­ταρρεύσει. Κατεβασμένα κεφάλια, παγωμένα βλέμμα­τα, χέρια παράλυτα. Γνωρίζουν ότι τους περιμένει το καυτό μολύβι. Στην καλύτερη περίπτωση ισόβια. Κι αυτός πρώτη σειρά στο εδώλιο, χαμογελαστός, καλο­χτενισμένος, με μάτια που λάμπουν. Τόσο υπεράνω; Από πού αντλεί τόση δύναμη, τόσο κέφι; Από τον μαρ­ξισμό-λενινισμό; Μην τρελαθούμε! Ο Μπελογιάννης χαμογελάει γιατί είναι ερωτευμένος. Ο έρωτας και το χρήμα δεν κρύβονται…(απόσπασμα από τη σελ.79 του βιβλίου)

Ένας Έλληνας συγγραφέας, που έχει στην κατοχή του τα προσχέδια του Πάμπλο Πικάσο από το γνωστό πορτρέτο του Νίκου Μπελογιάννη, βρίσκεται δολοφονημένος στο Παρίσι. Οι γαλλικές αρχές αναζητούν τον δολοφόνο, και η νεαρή κληρονόμος του τον τρόπο να τα πουλήσει στη μαύρη αγορά, παρά τις υπόνοιες της πως είναι όλα πλαστά. Ο γάλλος αστυνόμος για να λύσει τον γρίφο θα αναγκαστεί να πάει πίσω στην Ιστορία. Το ίδιο και ο σχολαστικός ερευνητής απ’ την Αθήνα: Στον Μάρτη του ’52 και στην πολύκροτη δίκη Μπελογιάννη. Στον Αραγκόν, στον Πικάσο και στο πορτρέτο του «ο άνθρωπος με το γαρίφαλο». Στον Μάη του ’68, στους έλληνες πολιτικούς εξόριστους και στα ιδεολογικά τους πάθη. Σε οδυνηρές μνήμες και άγνωστα ιστορικά γεγονότα.

E. E. Cummings, [Ακόμη κι αν είναι Κυριακή ας έχω άδικο]

Σχολιάστε

b186172Χάρης Βλαβιανός (επιμέλεια, εισαγωγή, ανθολόγηση, μετάφραση), Ανθολογία ερωτικής ποίησης: Κρατώ την καρδιά σου  (την κρατώ μες στην καρδιά μου), εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013, ISBN 978-960-16-4910-8.

Ας είναι η καρδιά μου πάντα ανοιχτή στα μικρά

πουλιά που’ ναι τα μυστικά της ζωής

ό,τι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο απ’το να γνωρίζεις

κι αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να τ’ακούσουν οι άνθρωποι

είναι γέροι

 

Ας περιδιαβαίνει το μυαλό μου πεινασμένο

κι άφοβο και διψασμένο κι εύπλαστο

ακόμη κι αν είναι Κυριακή ας έχω άδικο

γιατί όποτε οι άνθρωποι έχουν δίκιο δεν είναι νέοι

 

Κι ας μην κάνω εγώ τίποτα χρήσιμο

κι ας αγαπώ εσένα περισσότερο κι από αληθινά

δεν έχει υπάρξει ποτέ κάποιος τόσο ανόητος που

να μην μπορεί να

τραβήξει όλον τον ουρανό πάνω του μ’ ένα χαμόγελο

E. E. Cummings

Χάρης Βλαβιανός (επιμέλεια, εισαγωγή, ανθολόγηση, μετάφραση), Ανθολογία ερωτικής ποίησης: Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013, ISBN 978-960-16-4910-8, σελ. 60.

Michael March, That to which all things aim / Αυτό που όλα στοχεύουν

Σχολιάστε

b188036
Michael March, Αυτό που όλα στοχεύουν /That to which all things aim ,μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ, δίγλωσση έκδοση, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2013, ISBN: 978-960-505-056-6.

Where no one stood

He understood

Where no one went

He underwent

The vastness of

His lies

Michael March, That to which all things aim, Agra Publications,2013, p.46

***

Ἐκεῖ ποὺ κανεὶς δὲν στάθηκε

κατάλαβε

Ἐκεῖ ποὺ κανεὶς δὲν πῆγε

Ἔνιωσε

τὴν ἀπεραντοσύνη

τοῦ ψέματός του

Michael March, Αυτό που όλα στοχεύουν /That to which all things aim ,μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ, δίγλωσση έκδοση, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2013,σελ.47.

Σάββας Μιχαήλ: «Το διακύβευμα δεν είναι απλώς η δημοκρατία, είναι η ζωή…»

Σχολιάστε

391079_515821301810650_1362492591_n

(…)Αλλά το ζητούμενο που η ίδια η κρίση με τις δραματικές της συνέπειες (μαζική ανεργία, επισιτιστική κρίση κλπ) έθεσε και θέτει με οξύτητα είναι η αναδιοργάνωση όλων των κοινωνικών σχέσεων μέσα από τις οποίες παράγονται ή αναπαράγονται οι όροι της ζωής. Το διακύβευμα δεν είναι απλώς η δημοκρατία, είναι η ζωή, μια ζωή που αξίζει να ζεις, μια ζωή με αξιοπρέπεια.(…)


Σάββας Μιχαήλ, Η φρίκη μιας παρωδίας, εκδ. Άγρα, Αθήνα 2013, σελ. 62-63.

 

πηγή: Φούμαρα

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Χρυσή Αυγή και Εκκλησία

4 Σχόλια

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Xρυσή Αυγή και Εκκλησία, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2013, ISBN 978-960-435-390-3.

b185814

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Το πρώτο από τα κείμενα του μικρού αυτού βιβλίου γράφτηκε τον Μάιο του 2012, την επαύριο της πρώτης μεγάλης εκλογικής επιτυχίας της Χρυσής Αυγής. Το δεύτερο σχετίζεται με τη βίαιη δημόσια εμφάνισή της προς υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, με αφορμή τη θεατρική παράσταση του «Corpus Christi» στην Αθήνα. Η οπτική του κειμένου αυτού, που έχει ως θέμα του τη βλασφημία, ορίζει την οπτική και των άλλων τεσσάρων κειμένων που ακολουθούν: η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, η παγανιστική, αντισημιτική, αντιισλαμική και ό,τι άλλο κακό βάλει ο νους του ανθρώπου, είναι ταυτόχρονα και μια αντιχριστιανική οργάνωση. Την οργάνωση αυτή έχει ως εκ τούτου υποχρέωση, αρχικώς και κυρίως, να την καταγγείλει ρητά και να την αποδοκιμάσει η ίδια η Εκκλησία. Παράλληλα εξηγούνται και οι λόγοι για τους οποίους δυσκολεύεται να το κάνει.

Στα έξι αυτά κείμενα πρόσθεσα δύο παλαιότερα για τον Ορθόδοξο αντισημιτισμό και φονταμενταλισμό, γιατί έκρινα ότι το πνευματικό κλίμα που περιγράφουν φωτίζει τους λόγους οι οποίοι εμποδίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία να αποδοκιμάσει δίχως περιφράσεις τη Χρυσή Αυγή.

Μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης και τον κοινωνικό πόνο της ανεργίας, πολλοί είναι εκείνοι που υποτιμούν σήμερα τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής. Κάνουν λάθος. Όταν η νεοναζιστική μπόρα περάσει, ας μη θεωρήσουν πάντως ότι είχαν δίκιο που δεν ανησυχούσαν. Η μπόρα τούτη θα περάσει, επειδή ορισμένοι άλλοι, μέσα στην ίδια αυτή δίνη, δεν την υποτίμησαν μα την αντιπάλεψαν.

Στ.Ζ.

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

Ι[1]

(…)Πιστεύω ότι η θεωρία των δύο άκρων, όπως διατυπώνεται σήμερα στην Ελλάδα, ταυτίζοντας τη ναζιστική βία με βίαιες συμπεριφορές ομάδων της Αριστεράς, είναι εκατό τοις εκατό λάθος: ενισχύει και νομιμοποιεί τη Χρυσή Αυγή και τη ναζιστική βία.

Ωστόσο, εκτιμώ ότι η άρνηση της θεωρίας των δύο άκρων, δεν πρέπει να μας οδηγήσει αναδρομικά, όπως κάνουν πολλοί σοβαροί επιστήμονες και φίλοι, σε μια άρνηση των κοινών χαρακτηριστικών σταλινισμού και φασισμού, ιστορικά. Η θεωρία της Χάννα Άρεντ για τον ολοκληρωτισμό, την οποία εγώ προσωπικά δέχομαι, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τον χαρακτήρα αυτών των καθεστώτων, με όλες τις ιστορικές διαφορές τους. Άλλωστε, όταν στεγάζεις κάποια φαινόμενα κάτω από μια γενική έννοια, δεν σημαίνει και ότι τα ταυτίζεις — και στο εσωτερικό του φασιστικού φαινομένου, ο ιταλικός φασισμός και ο γερμανικός ναζισμός διαφέρουν πάρα πολύ.

Τέλος, το γεγονός ότι είμαστε κατά της θεωρίας των δύο άκρων, επειδή είναι επικίνδυνη πολιτικά, επειδή ενισχύει τον ναζισμό και τη Χρυσή Αυγή σήμερα, δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις στο ζήτημα της νομιμότητας, των κανόνων της δημοκρατίας, του δικαίου. Πρέπει να είμαστε σταθερά εναντίον των ενεργειών που παραβιάζουν το δίκαιο, και όταν προέρχονται από την πλευρά της Αριστεράς ή των κινημάτων. Και, ταυτόχρονα, δεν μπορούμε βέβαια, σε καμιά περίπτωση, να λέμε ότι «τα δύο άκρα ταυτίζονται». Γιατί αυτό ανοίγει τον δρόμο στον ναζισμό, στη Χρυσή Αυγή.(…)

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Xρυσή Αυγή και Εκκλησία, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2013, σελ. 54-55.

ΙΙ [2]

(…)Ως συνεπής ναζιστική οργάνωση, η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί παρά να είναι αντιχριστιανική και παγανιστική. Ο ναζισμός υπήρξε, ως γνωστόν, μια παγανιστική πολιτική θρησκεία. Στάθηκε απόλυτος αντίπαλος του χριστιανισμού, για τον οποίο πίστευε ότι μόλυνε την ανθρωπότητα με το εβραϊκό μικρόβιο, ότι κατέστρεψε, με το κήρυγμα της αγάπης και της συμπόνιας, τον εύρωστο και υγιή αρχαίο κόσμο, διέλυσε, με το πνεύμα της ισότητας, τη φυλετική οργάνωση της κοινωνίας και, με την έννοια της αμαρτίας, διέφθειρε συνολικά τους ανθρώπους, τους εκφύλισε σωματικά και πνευματικά. Οταν τα ναζιστικά στρατεύματα, οι πατέρες, κατά τη δήλωσή τους, των Χρυσαυγιτών, εισέβαλαν στην πατρίδα μας, ο Γκαίμπελς έγραφε στο ημερολόγιό του (8 Απριλίου 1941) ότι ο Χίτλερ «μισεί τον χριστιανισμό, επειδή κατέστρεψε καθετί ευγενές στην ανθρωπότητα. (…) Τι αντίθεση ανάμεσα σε έναν Δία που χαμογελά με σοφία και καλοσύνη, κι έναν σταυρωμένο Χριστό που μορφάζει από πόνο!»[3]. Για τους ναζί, ο χριστιανισμός υπήρξε ιστορικά ό, τι ακριβώς ήταν ο μπολσεβικισμός στην εποχή τους. Αυτοί οι δύο μεγάλοι διαφθορείς και καταστροφείς της ανθρωπότητας, οι κήρυκες της ισότητας και της αναρχίας, είναι και οι δύο –δεν γινόταν αλλιώς– δημιούργημα των Εβραίων.(…)

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Xρυσή Αυγή και Εκκλησία, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2013, σελ. 39-40.

——————————

[1]. Απόσπασμα συνέντευξης του Στ. Ζουμπουλάκη στον Στρ. Μπουρνάζο. Ολόκληρη εδώ.

[2]. «Χρυσή Αυγή και παγανισμός», εφ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4-12-2012 (απόσπασμα-Ολόκληρο εδώ).

[3]. Johann Chapoutot, Ο εθνικοσοσιαλισμός και η Αρχαιότητα, μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2012, σ. 447.

Γιάννης Ρίτσος, Μετά τήν Τροία

Σχολιάστε

images

Ἀπό τή συλλογὴ «Ἀργά, πολύ ἀργά μέσα στή νύχτα «, πού ἐκδόθηκε μετά τό θάνατο τοῦ ποιητῆ:

Κλειστές οἱ πόρτες πιά στή γενναιοδωρία τῶν ἄστρων.

Τά παιδιά ἔχουν μεγαλώσει. Οἱ ἄλλοι ἔχουν φύγει.

Στό μικρό ὑπνοδωμάτιο μιά κούκλα σπασμένη.

Τό ξύλινο ἀλογάκι τοῦ Νεοπτόλεμου ἔχει μείνει

στό σκοτεινό διάδρομο μέ τ’ ἄσπρα καί μαύρα πλακάκια.

Κανένας δέν τό καβαλικεύει πιά. Καί τ’ ἄλλο, τό μεγάλο, τό κούφιο,

τό κατοικοῦν κατσαρίδες κι ἀράχνες ∙ δέν ξεγελάει

οὔτε έχθρούς οὔτε φίλους. Οἱ ἀλλοτινές σημαῖες στό μπαοῦλο

μαζί μέ τ’ ἀποκριάτικα ροῦχα, χωρίς ναφθαλίνη ∙

θά τά ‘ χει φάει ὁ σκόρος. Τἰ ὡραῖα ποῦ τό ‘ πε

ἐκεῖνος ὁ τρελός φιλόσοφος μιάν ἄγρια νύχτα

» ἀνέβασα τή στάχτη μου στό βουνό» καί σώπασε γιά πάντα.

Καρλόβασι, 12.VII.87

Γιάννης Ρίτσος, Ἀργά πολύ ἀργά μέσα στή νύχτα, ἐκδόσεις Κέδρος, Ἀθήνα 1991, ISBN: 978-960-04-0526-2, σελ. 44.

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: