Vladimir Nabokov, Το πρωτότυπο της Λώρας

Σχολιάστε

Vladimir Nabokov, Το πρωτότυπο της Λώρας (Ο θάνατος είναι διασκέδαση), μετάφραση: Νίνα Μπούρη, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2010, ISBN:978-960-16-3804-1.

Watermark.aspx

Το Πρωτότυπο της Λώρας αν και ημιτελές είναι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:

Ο γιατρός Φίλιπ Γουάιλντ, άντρας µε ευφυΐα, πνεύμα, περιουσία και πελώριο όγκο, είναι συνηθισµένος να υποµένει απανωτές ταπεινώσεις από τη σύζυγό του – τη νεαρή, λιγνή και ελαφρών ηθών Φλώρα. Στο µυθιστόρηµα που έγραψε κάποιος από τους εραστές της και το έδωσε στον γιατρό, ένα «εξοργιστικό αριστούργηµα» που καταγράφει τις απιστίες της, εµφανίζεται ως «Η Λώρα µου». Εξευτελισµένος, ο Γουάιλντ εξακολουθεί να βρίσκει χαρά στη ζωή παραδιδόµενος στην αυτοεξόντωση, ξεκινώντας από την αφαίρεση των δαχτύλων των ποδιών του.

Ο Ναµπόκοφ, επειδή προαισθανόταν ότι δε θα κατόρθωνε να ολοκληρώσει Το πρωτότυπο της Λώρας, άφησε ρητή εντολή να κάψουν το χειρόγραφο μετά τον θάνατό του. Επί τριάντα χρόνια η γυναίκα του και αργότερα ο γιος του, ο Ντµίτρι, συζητούσαν αν θα έπρεπε να σεβαστούν την επιθυµία του συγγραφέα. Αυτό το μυθιστόρηµα -που παραλίγο να καταστραφεί- παρουσιάζεται τώρα για πρώτη φορά και συνοδεύεται από μια εισαγωγή του Ντµίτρι Ναµπόκοφ που αφορά το τελευταίο σπουδαίο βιβλίο του πατέρα του και τη δύσκολη απόφασή του να το εκδώσει.

Σταχυολογούμε ελάχιστα σπαράγματα από το ημιτελές έργο του Ναμπόκοφ:

Εκείνη οραματιζόταν τα ταξίδια τους όπως στις διαφημίσεις, με μια μεγάλη λευκή σαν πούδρα παραλία, όπου η τροπική αύρα ανέμιζε τις φοινικιές και τα μαλλιά της ‘ εκείνος τα έβλεπε σαν συνώνυμο των απαγορευμένων φαγητών, του χαμένου χρόνου και των τρομερών εξόδων.

(απόσπασμα Πέντε 5, σελ.78)

nabokov

Τό χειρόγραφο απόσπασμα Πέντε 5 (σελ.78)

***

[…] Τα παπούτσια για έξω πάντα με πονούσαν, πάντα με πονούσαν. Γύριζα στο σπίτι από τη δουλειά περπατώντας σαν πάπια και αντικαθιστούσα την οδύνη των στιλάτων όξφοντ με την άνεση της παλιάς παντόφλας. […]

(απόσπασμα Δ6, σελ.91)

***

Δείτε και:

Αύγουστος Κορτώ, Τα ορφανά

Σχολιάστε

Corteau

Αύγουστος Κορτώ, Τα ορφανά, εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-545-021-2.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Δυο μονόλογοι, θεατρικοί και θανατεροί, αφημένοι καιρό στην ορφάνια τους για το αγκάθι που κρύβουν. Μα τώρα, να, ενώπιον σας, ένα ακάνθινο κουβάρι.

Απόσπασμα από τον δεύτερο μονόλογο με τίτλο «Ο ιππότης του φθινοπώρου»:

[…] Ξέρω καλά πως μοίρα δεν υπάρχει, τη φτιάχνουμε μόνοι μας, σαν ένα στεφάνι. Μόνο που για να πλέξει κανείς ένα στεφάνι, πρέπει να κόψει τα λουλούδια. Και τα λουλούδια, μόλις κοπούν, πεθαίνουν. Η μοίρα είναι το σάβανο που υφαίνουμε όσο ζούμε. […].

Αύγουστος Κορτώ, Τα ορφανά, εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2012,σελ.65.

Stanislaw Jersy Lec, Ἀχτένιστες Σκέψεις (ἐπιλογή)

Σχολιάστε

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ  Stanislaw Jersy Lec, Ἐπιλογή ἀπό τις Ἀχτένιστες σκέψεις, μετάφραση: Ἀφροδίτη Κολλάρου, ἐκδόσεις Στιγμή, σειρά: Στοχασμοί, ἐπιμέλεια σειράς: Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Ἀθήνα 2004.
11
Τὰ καταλαβαίνουμε ὅλα καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τίποτα. (σελ.14)
15
Ὅταν οἱ φῆμες παλιώνουν γίνονται μύθος. (σελ.15)
24
Ὅλα εἶναι στὸ χέρι τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ καὶ θά’ πρεπε κανεὶς νὰ τὰ πλένει συχνά. (σελ. 16)
44
Μπροστὰ στὴν πραγματικότητα μπορεῖ νὰ κλείνει κανεὶς τὰ μάτια του, ὄχι ὅμως καὶ μπροστὰ στὴν ἀνάμνηση. (σελ.19)
65
Ἕνας θαρραλέος συγγραφέας: Θὰ ἔβαζε τὴν τελεία μετὰ ἀπὸ μιὰ πρόταση ποὺ δὲν γράφτηκε. (σελ.23)
74
Πιθανὸν ὁ κόσμος νὰ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ κενοῦ (σελ.24)
80
Μοναξιά, πόσο πυκνοκατοικημένη εἶσαι; (σελ. 25)
[πηγή: Φούμαρα]
***
Δείτε και:

Αρέσει σε %d bloggers: