Ένα πολύ δυνατό ποίημα του φίλου των «Αναγνώσεων» nerzack:

Μεθυσμένη

Σαν πέφτει η νύχτα, αργά, στη Γιοκοχάμα
θα γείρεις, μεθυσμένη, στο πλευρό μου
νανουρισμένη απ’τις φωνές του δρόμου
κι ας όλη μέρα πλάνταξες στο κλάμα

Μεσάνυχτα, στης γης της νοτισμένης,
θα πέσεις να πλαγιάσεις την αγκάλη
και θ’αποκοιμηθείς, αβέβαιη πάλι,
χωρίς κάτι καινούργιο να προσμένεις

Κι αν σε τυφλώνει ο ήλιος της αυγής
ψηλά, στο τελευταίο μετερίζι,
ετούτη η προσδοκία θα σ’ορίζει
σα φυλακή που δε μπορείς να βγεις

Αργά ξυπνάς, κοντεύει μεσημέρι
σε λίγο θα σχολάσει το παιδί σου
τη μυστική ομορφιά σου επενδύσου
κείνη που αθανασία σου προσφέρει

Ηλιοβασίλεμα φτηνό στη Χιροσίμα,
τα δάκρυα σου σβήνουν τη θωριά,
λυτά μαλλιά, ανεμίζουν στο βοριά,
πάει, τελείωσε και τούτη η παντομίμα

nerzack

πηγή: Φέρελπις Νέος & stixoi. info

Share

Advertisements