Giorgio Agamben: Ο καπιταλισμός ως θρησκεία

Σχολιάστε

GIORGIO AGAMBEN, Βεβηλώσεις, εκδόσεις Άγρα, μετάφραση-σημειώσεις: Παναγιώτης Τσιαμούρας, Αθήνα 2006, ISBN:960-325-637-4.

Απόσπασμα από το προτελευταίο δοκίμιο του βιβλίου με τίτλο: «Εγκώμιο της Βεβήλωσης», σελ.131-133.

Ο καπιταλισμός ως θρησκεία (Kapitalismus als Religion) είναι ο τίτλος ενός από τα διευσδυτικότερα θραύσματα, που δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον,  του Μπένγιαμιν. Κατά τον Μπένγιαμιν, ο καπιταλισμός δεν αντιπροσωπεύει μόνο, όπως στον Max Weber, μία εκκοσμίκευση της προτεσταντικής πίστης, αλλά αυτός ο ίδιος συνιστά ουσιαστικώς ένα θρησκευτικό φαινόμενο, που αναπτύσσεται παρασιτικώς αρχής γενομένης από τον χριστιανισμό. Ως τέτοιος, ως θρησκεία της νεωτερικότητας, αυτός προσδιορίζεται από τρία χαρακτηριστικά: (1) Είναι μια λατρευτική θρησκεία,ίσως η πιο ακραία και απόλυτη που υπήρξε ποτέ. Τα πάντα σε αυτήν έχουν νόημα μόνο όταν αναφέρονται στην επιτέλεση μιας λατρείας, όχι εν σχέσει πρός ένα δόγμα ή μια ιδέα. (2) Αυτή η λατρεία είναι διηνεκής, είναι «ο εορτασμός και η ιερουργία μιας λατρείας sans treve et sans merci«*. Δεν είναι δυνατόν να διακρίνουμε εδώ μεταξύ ημερών εορτής και ημερών εργασίας, αλλά υφίσταται μια μοναδική, ατελεύτητη ημέρα γιορτής, όπου η εργασία ταυτίζεται με τον εορτασμό της λατρείας. (3)  Η καπιταλιστική λατρεία δεν αποβλέπει στη λύτρωση, ή στην εξιλέωση για μια ενοχή, αλλά στην ίδια την ενοχή. (…)

(…)Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο καπιταλισμός αποσκοπεί με όλες τις δυνάμεις του όχι στη λύτρωση, αλλά στην ενοχή, όχι στην ελπίδα, αλλά στην απελπισία. Ο καπιταλισμός ως θρησκεία δεν στοχεύει στον μετασχηματισμό του κόσμου, αλλά στον αφανισμό του, στον όλεθρο. Και η κυριαρχία του στην εποχή μας είναι σε τέτοιο βαθμό ολοκληρωτική, ώστε ακόμη και οι τρεις μεγάλοι προφήτες της νεωτερικότητας (Νίτσε, Μάρξ και Φρόυντ) συνωμοτούν, σύμφωνα με τον Μπένγιαμιν, μαζί του, είναι αλληλέγγυοι, κατά κάποιο τρόπο πρός τη θρησκεία της απόγνωσης.

————————————–

*Σημείωση 15 του μεταφραστή του βιβλίου στη σελ. 153: «δίχως διακοπή και δίχως οίκτο, αδιάκοπη και ανελέητη «.

Share

Advertisements

Κυριάκος Σιμόπουλος για ΔΝΤ

Σχολιάστε

Ευτυχώς δεν πρόλαβε ο Σιμόπουλος  να δει την κατάντια μας εν έτει 2010: από τον Άννα (ΕΕ) στον Καιάφα (ΔΝΤ)…

Σήμερα ο νεοϊμπεριαλισμός, κυρίαρχος της τεχνολογίας και της πληροφορικής, πασχίζει να μεταβάλει τον κόσμο σε μια απέραντη αγορά υπό τον έλεγχο οικονομικών διευθυντηρίων εξουδετερώνοντας τις μεγάλες κατακτήσεις της ανθρωπότητας: το εθνικό κράτος, την κοινωνική ασφάλεια και αλληλεγγύη και τελικά τη λαϊκή κυριαρχία. Ρητορεύουν οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά το μόνο που απασχολεί τους οικονομικούς αυθέντες της οικουμένης είναι η εσωτερική ισορροπία του συστήματος. Απαράλλαχτα όπως η Ιερά Συμμαχία ενδιαφερόταν για τη διατήρηση του status quo στο Ανατολικό Ζήτημα και η αποικιοκρατία για τη διασφάλιση και επαύξηση των κεκτημένων της και τη διανομή του κόσμου χωρίς πολεμικές αναμετρήσεις. Όπως οι Υπερδυνάμεις κατά τον ψυχρό πόλεμο και την ένοπλη συνύπαρξη. Ο νεοϊμπεριαλισμός των Μεγάλων επιδιώκει την παγκόσμια ηγεμονία με το μονοπώλιο της τεχνολογίας και τον οικονομικό εξανδραποδισμό των λαών. Οι επεμβάσεις δεν γίνονται πια με καταναγκασμό αλλά με τον δανεισμό και τις υπερχρεώσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παντεπόπτη, υπερκριτή και σατράπη(1).

Κυριάκος Σιμόπουλος,Ξενοκρατία Μισελληνισμός και Υποτέλεια,

δέκατη έκδοση, εκδ. Στάχυ, διάθεση: εκδ. Πιρόγα, χ.χ.,  σελ. 18-19.

————————————–

(1)Το ΔΝΤ αξιώνει «λιτότητα» και «οικονομίες», περιορισμό των δαπανών για την παιδεία και την υγεία, αγριότερη φορολογία. Εξεγείρονται οι λαϊκές τάξεις. Τόσο το καλύτερο. Επεμβαίνουν οι «δυνάμεις του νόμου» και επιβάλλονται αυταρχικά καθεστώτα. Ιδεώδης λύση για τα οικονομικά μεγαθήρια. Ελέγχουν τον δημόσιο βίο της χώρας και κραταιώνουν την ηγεμονία τους. Η ελεύθερη ροή των κεφαλαίων έλεγε ο Αμερικανός υπουργός εμπορίου R. Mosbacher, «μπορεί να απειλήσει την ανεξαρτησία των αναπτυσσομένων χωρών. Δεν υπάρχει όμως άλλη σωτηρία. Μόνο ανοίγοντας τα σύνορα τους στο ξένο κεφάλαιο θα εξασφαλίσουν τα δάνεια που χρειάζονται»(Africa News Report, 1 Ιουνίου 1989). Οι ξένες επενδύσεις, το «θαυματουργό και σωτήριο μάννα», στρέφονται τώρα προς τις πάμπτωχες χώρες του κόσμου με τα αυταρχικά καθεστώτα και τα πάμφθηνα, σχεδόν δωρεάν, εργατικά χέρια. Καταιγισμός κεφαλαίων, ιαπωνικών, αμερικανικών και ευρωπαϊκών στην Ασία, απέραντη δουλαγορά και αστείρευτη κερδοφόρα πηγή- εξαιτίας του χαμηλού κόστους- για τη σύγχρονη αποικιοκρατία. Εκεί φυτεύονται καθημερινά αναρίθμητες πρόχειρες βιομηχανίες – «εργοστάσια κατσαβίδια», όπως αποκαλούνται, άθλια κτίρια στεγασμένα με λαμαρίνα, όπου μυριάδες γηγενείς εργάζονται στοιβαγμένοι κάτω από αποκτηνωτικές συνθήκες- δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα, έξι και εφτά μέρες την εβδομάδα(…). Η ίδια μοίρα προοιωνίζεται και για όλες τις χώρες – ακόμα και της Ευρώπης- που έμειναν κατά τη μεταπολεμική περίοδο, εξαιτίας των ξένων επεμβάσεων και της δικής τους αβελτηρίας, δίχως υποδομή παιδείας και τεχνολογίας, δίχως χρηστό δημόσιο βίο, δίχως εκσυγχρονισμένη διοίκηση και αδιάφθορη πολιτική ηγεσία. Αδηφάγα βλέμματα στρέφει τώρα η Δύση προς τις πάσχουσες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, τα νέα «παρθένα εδάφη», ιδεώδη για «επενδύσεις», εύκολα κέρδη, οικονομική κυριαρχία και φυσικά πολιτική εξάρτηση και υποτέλεια. Το 1897, ύστερα από τη στρατιωτική ήττα και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, οι πέντε Δυνάμεις επιβάλλουν οικονομικό έλεγχο για την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων στην Τουρκία. Το 1990, ύστερα από οικονομική κατάρρευση εν ειρήνη, επιβάλλεται έλεγχος από την ΕΟΚ. Το 1897 ο διαβόητος ΔΟΕ. Το 1990 οι επιθεωρητές του κοινοτικού Διευθυντηρίου. Νέος κύκλος επεμβάσεων νέα αφανής ξενοκρατία.

Κυριάκος Σιμόπουλος, ό.π., σελ.19, υποσημ.13.

Share

Ο γύπας και η οργή

Σχολιάστε

Δυο όμορφα ποιήματα του φίλου των «Αναγνώσεων» nerzack:

O γύπας

Πάρα πολλά αυτή η “ζωή” σου έταξε
και σαν σκουπίδι τελευταίο σε πέταξε
Και ξαφνικά σε άρπαξε ένας γύπας
κι από τη μέση σ’έριξε μιας τρύπας
Ξυπνάς. Δε βλέπεις τίποτα. Τρομάζεις.
Δε βλέπεις τίποτα. Απελπίζεσαι. Φωνάζεις.
Φωνάζεις. Αλλά μάταια. Κανείς.
Μόνο η ηχώ της ίδιας σου φωνής
Μα απ’τις φωνές σου ξύπνησαν τα κτήνη
και πάνω σου έπεσαν, τίποτα να μη μείνει
Το πτώμα σου μια ύαινα το μύρισε
τη μέρα που ο γύπας ξαναγύρισε
Γύρισε να μαζέψει τα κομμάτια σου
και να χαθεί για πάντα από τα μάτια σου
Μακριά πετώντας με φτερά του Πήγασου
πήρε μαζί την τελευταία ελπίδα σου
Κι εκεί που ήσουνα η ψυχή της οικουμένης
κι είχες τα πάντα, ξαφνικά μονάχος μένεις
Στο δρόμο που η “ζωή” για σένα πήρε
τα τελευταία βήματά σου σύρε
Ξεφτιλισμένος, άχρωμος, κενός
στη χώρα του απολύτου μηδενός

Πηγή: ΦΕΡΕΛΠΙΣ ΝΕΟΣ & stixoi.info

Οργή

Απ’την απέραντη οργή κι από το μίσος ποιου
ήσυχη λίμνη κύματα πελώρια γεννά
βουνά περνάνε μέσα απ’αδιάβατα στενά
κι αετός πετά με δανεικά φτερά του κουνουπιού

Πηγή

Share

Αρέσει σε %d bloggers: